Geweldig kind zonder woorden

Een beetje twijfel over het plaatsen van mijn volgende post. Ik heb er meerdere geschreven maar vind ze zelf een beetje ‘zwaar’. Eigenlijk ben ik namelijk een heel positief mens. En ik wil dus ook graag positiviteit uitdragen als het om H en autisme gaat. We zijn positief gestemd over zijn toekomst, voelen ons op ons gemak in zijn situatie, de ergste schrik is wel voorbij en we hebben hulp die goed voelt. Maar toch… als ik schrijf en ik lees het terug, ik weet niet wat het is. Het komt wél uit mijn hart, misschien dat dat het is, m’n moederhart. Daarom toch een stukje:

Geweldig kind zonder woorden

Hoe je wakker wordt, je draait en woelt. Soms ben je stil, vaak komt er wel geluid. Ik luister er naar, geen kind klinkt zoals jij.

Hoe je graag nog steeds in de box zit, in je pyjama, met je eigen fles melk. Niet die van je broertje, die gooi je weg. Ik ken je, dus ik vergis me niet.

Hoe je je broodje eet. Je selecteert precies welk stukje je wilt hebben. Niet teveel korst, lekker veel beleg. Geen gevoel voor doseren, flink proppen terwijl je al knoeiend de kamer doorgaat. Het maakt me niet uit, het was toch al een chaos.

Hoe je tegen me aan kruipt. Geen rust om rustig te liggen of zitten. Een constant gewriemel en getrap. Dan een tikje tegen m’n mond: Mama vertel eens wat.. 

Hoe je hardop lacht om steeds weer hetzelfde grapje. Ik zie je voorpret al voor de grap gemaakt is. De lach straalt uit je ogen.

Hoe je steeds bij me komt; als ik aan het koken ben, als ik probeer te werken, als ik op de wc zit of de was wil opvouwen. Til me op, neem me mee, hou me vast!

Hoe ik vanaf de dag dat je geboren bent het gevoel heb dat ik je dicht bij me moet houden. Alsof mijn moederhart al wist dat jij me extra nodig hebt.

Geweldig kind zonder woorden. Niemand kent je zoals ik. Wees niet bang, je hebt geen woorden nodig want ik zorg wel voor je.