Je hebt altijd een keuze

Nog even er is alweer een jaar verstreken sinds we in de medische mallemolen belandden. Één van de belangrijkste lessen die ik geleerd heb: Er zijn altijd meer opties dan de eerste die je aangeboden krijgt.

Wat was ik van mijn stuk gebracht toen ik terug kwam van het consultatiebureau. Natuurlijk wist ik wel dat er iets gezegd zou worden over zijn ontwikkeling, ik had alleen verwacht dat we rustig aan zouden doen, het even zouden aanzien. Dat hij de tijd zou krijgen. Hij is nog zo klein.

Haar woorden vergeet ik nooit weer: “ik doe dit werk al 20 jaar en meestal als ouders bij me komen met zorgen om de ontwikkeling van hun kind dan normaliseer ik het. Het komt wel goed. Maar het is ook mijn werk om het te zeggen als het niet goed is, en dit is echt niet goed”. Oef, steek in mijn hart. Er volgde nog het één en ander, over ontwikkeling en achteruitgang, wat dat kon betekenen. Stofwisselingsziekte. Tranen…

Dat was het moment dat ik even mijn kracht verloor. Hoe kon mijn kind ziek zijn zonder dat ik het had gemerkt? Wat voor moeder ben ik? Is het dan echt zoveel ernstiger dan ik dacht?Ik sprak met Henrico, met mijn zus, m’n (schoon)ouders, belde de huisarts. Conclusie: ik heb niets gemist, huisarts heeft geen bijzonderheden genoteerd. Afgezien van een ontwikkelingsachterstand is er echt niets aan hem te zien of merken.
Mijn zus herinnerde me er bovendien aan dat hij misschien niet was gaan praten maar dat hij in die periode wel is gaan lopen. Ok, ze heeft gelijk, het gaat anders, maar wel vooruit!

Ik zal jullie het hele verhaal besparen, maar er volgde veel wachten en veel onzekerheid. Een mislukt onderzoek waaruit weinig voortkwam, geen diagnose, geen plan. We werden naar huis gestuurd met een printje van een instelling voor verstandelijk beperkte kinderen. Hebben we dan nu ineens een gehandicapt kind? Is dit onze enige optie? Of is er meer?

Ik denk dat het te kort door de bocht is om iemand in zo’n geval meteen te bestempelen als verstandelijk beperkt. Ja, hij heeft duidelijk een handicap, maar niemand weet hoe dit zich zal ontwikkelen. Zo lang we geen concreet bewijs hebben en zijn situatie onduidelijk is zijn er in mijn ogen 2 opties:
Je kiest ervoor uit te gaan van het slechtste scenario óf je kiest ervoor uit te gaan van het beste scenario. Laten we dan toch maar uitgaan van het beste. Uitgaan van zijn mogelijkheden.
Het lijkt me voor hem ook niet goed al vanaf deze jonge leeftijd te moeten horen dat hij niet in de gewenste vakjes past, dat het nu al niet goed genoeg is.

We besloten het heft in eigen hand te nemen en sindsdien trek ik overal waar ik mogelijkheden zie aan de bel. Ik vraag, vraag nog eens, en dan vraag ik nog een second opinion. Ik gun ons de tijd om alle info te laten bezinken en een weloverwogen keus te maken. Dit maakt me sterker en geeft me het gevoel dat we de regie weer in eigen hand hebben.

Uiteindelijk heb ik zelf de gemeente gebeld, zelf overleg gehad met het KDV en zelf een aantal partijen om tafel gezet.

Het is fijn om te leren dat er meerdere opties zijn, dat je ook nee kunt zeggen, dat je verder kunt kijken. Maar bovenal dat er mensen zijn die willen helpen!

Dus voor:
Zijn lieve juf(fen) op het KDV die graag willen helpen zodat hij daar nog even kan blijven;
Ons begripvol contactpersoon bij de gemeente die zich er voor inzet ons gewenste plan te realiseren;
Onze geduldige, enthousiaste logopediste die onvermoeibaar bezig blijft met het geven van handreikingen en tips.

DANKJEWEL!

We zijn er nog niet, er moet nog een observatie gedaan worden door een orthopedagoog. Dat is nu lastig door de Corona crisis. Afhankelijk van haar advies, maar vooral ook van ons gevoel maken we dan weer een keuze voor het vervolg.
En we willen nog graag zijn logopedie uitbreiden met fysiotherapie.

Maar bovenal willen we hem de kans geven het op zijn eigen manier te doen. Hem ons vertrouwen geven en hem laten merken dat hij perfect is zoals hij is.
En natuurlijk blijven we zo realistisch mogelijk. Als blijkt dat het niet werkt zullen we ons plan weer bijstellen. Altijd met zijn geluk als belangrijkste voorwaarde!