De juiste mensen

Soms moet je er echt naar zoeken. Die mensen die echt wat kunnen betekenen voor je. Die precies de juiste snaar raken, begrijpen wat je wensen zijn. En die, al wijken die wensen af van de standaard of van hun eigen visie, je respecteren.

Ineens zit je in die rollercoaster, ineens wordt er van alles gezegd over je kind: mogelijk een stofwisselingsziekte, verstandelijk beperkt, loopt erg achter op zijn leeftijdsgenoten, zou naar speciaal onderwijs moeten, kan misschien nooit praten, kan misschien nooit deelnemen aan de maatschappij.

Ik kan je vertellen dat dat best heftig is. Vooral als je er van uit ging dat er altijd mogelijkheden zijn. Dat het mogelijk gewoon moet groeien en dat alles vanzelf goed kan komen.
In mijn omgeving kent bijna iedereen wel iemand die een buurman had met een oom die ook een kind had wat laat begon met praten. En uiteindelijk kwam het altijd goed. Waarom is dat nu ineens anders?

Ik had denk ik wel een miljoen vragen. Snapte niks van de beredenering. Voelde me onbegrepen en had geen idee hoe nu verder te gaan. Is dat een acceptatie proces? Tuurlijk, dat speelt mee. Je moet wennen aan het idee dat je kind “anders” is. Ik denk alleen ook dat we niet de juiste mensen hadden. Niks ten nadele van hun goede wil of expertise, gewoon niet passend bij ons.

We ploeterden wat voort, probeerden eens wat. Maar starten met iets wat je nooit eerder om handen hebt gehad is bijzonder lastig! En experimenteren op mijn eigen kind leek me niet zo’n goed idee. Ik kocht pictogrammen online. Leuk hoor, maar dan liggen ze daar en dan? Hoe start je dan?

En toen kwam er toevallig iemand op ons pad. Een soort geschenk uit de hemel. Ik weet, het klinkt overdreven, maar ik wil maar zeggen dat we haar echt nodig hadden. Ik sprak haar over iets anders, vertelde globaal ook ons verhaal en haar interesse was gewekt. En weet je wat ik nu het mooiste vond? Ze ging graag aan de slag! Want als je niets probeert bereik je ook niets! Logopedie nota bene, terwijl hij wel eerder gezien is door een logopediste, maar die gooide de deur zo hard dicht dat ik dat compleet had opgegeven.
We begonnen bij het allereerste begin.

Contact maken, contact vasthouden en dan steeds iets toevoegen. En we hebben al resultaat! Als we eten zegt hij “mmm”. Het klinkt zo simpel maar voor ons is het vooruitgang!

Ik ben haar zó dankbaar! Voor het proberen. Dat ze zelfs in Corona tijd gewoon aan de slag wil met de middelen die er zijn. Ik stuur filmpjes en zij geeft advies. En als we haar straks in levende lijve mogen zien dan voegen we er ook fysiotherapie aan toe.
Het maakt me niet uit al krijgt ze nooit een woord uit hem, voor mij kan zij niet meer stuk. Want zij zag hem, en ze geloofde in hem! ????