Stilstaan

We zijn op vakantie en het is hier heerlijk. Super weer, er is een mooi zwembad en door Corona is het enorm rustig dus ervaren we een ongekende kalmte op de camping.

Onderweg hierheen kreeg ik even een soort schrikgevoel want ineens realiseerde ik me dat ik nu tijd krijg om na te denken. Niet dat ik de laatste tijd niet ENORM veel heb nagedacht, maar we zijn de hele tijd vol gas gegaan en hebben nauwelijks tijd genomen om naast het nadenken ook stil te staan.

Een jaar geleden waren we net doorverwezen en stonden we aan het begin van ons avontuur. Een jaar geleden maakten we compleet andere afwegingen over leven, over werk, onze dagelijkse beslommeringen en ook over vakantie. Een jaar geleden was Hárris nog “normaal” maar liep hij wat achter.

Jemig, wat een jaar kan doen. Hárris’ verschil met anderen wordt naar mate de tijd verstrijkt steeds duidelijker. Ook nu worden we, bijvoorbeeld in het zwembad, geconfronteerd met kinderen van rond zijn leeftijd die veel zelfstandiger/verder zijn.
Ik moet zeggen dat ik wel een beetje over het vergelijken heen ben maar ik merk dat Henrico dat juist nu beleeft.

“Als iemand vandaag zei dat er een pil is die hem in 1 klap zou ‘genezen’ zou je dat dan doen?” vroeg ik hem.. “Ja, natuurlijk” was z’n antwoord.
Zelf vind ik dit een lastige vraag. Ik zou Hárris een pil willen geven die ons er van verzekerde dat hij een lang, gelukkig en vol leven zou krijgen. Een soort geluksgarantiepil, die zou ik dan meteen al mijn kinderen geven. Maar goed, wie wil dat nu niet voor z’n kind?

Ik ben heel bang dat hij (of 1 van de anderen) ongelukkig wordt. Maar ik zou Hárris, voor mezelf in ieder geval, niet willen veranderen. Ik denk niet dat ik meer van hem kan houden dan ik nu doe. Nu op dit moment, terwijl hij ligt te slapen, buiten in zijn vertrouwde veilige autostoeltje, want zo werkt dat bij hem ????

Naast alles wat moeilijk is aan deze situatie, de onzekerheid, het schuldgevoel, de zorgen heerst nu ook een gevoel van bevoorrecht zijn.
Wat ben ik dankbaar voor hem! De lessen die we leren. Deze bijzondere ervaring! Ik zou het en ik zou hem niet willen missen! Ik zou wat we nu hebben niet ruilen voor ‘makkelijk’.

Alles wat eerder gebeurd is, alle lessen die we toen leerden, het geluk maar ook het verdriet, hadden we nodig om dit te doen. Om ouders te zijn voor iemand die zo speciaal is als Hárris. Misschien heb ik onbewust mijn roeping wel gevonden.

Sta jij wel eens stil?